Κάθε γιορτή, ειδικά οικογενειακή, όπως είναι τα Χριστούγεννα δεν είναι για όλους περίοδος διασκέδασης, χαλάρωσης και επαφής με αγαπημένα πρόσωπα. Είναι για πολλούς περίοδος θλίψης, έντονης μοναξιάς και απαισιοδοξίας. Αυτό γιατί σε πολλούς από εμάς θυμίζει τι δεν έχουμε στην ζωή μας, τι μας λείπει. Για ανθρώπους που δεν έχουν ένα δίκτυο ανθρώπων που να νιώθουν γεμάτοι από αυτό ή η συναισθηματική τους ζωή δεν είναι ικανοποιητική, τα Χριστούγεννα φαντάζουν δύσκολα, μοναχικά και χωρίς νόημα. Σε κάθε γιορτή, κάθε κοινωνία, κάνει μία μικρή διακοπή από την ρουτίνα για να ξαναενωθεί με τους ανθρώπους. Για να γιορτάσει μαζί με φίλους, συντρόφους ή οικογένεια. Αν δεν υπάρχουν αυτά, αυτό που συμβαίνει είναι το άτομο να βγαίνει από την ρουτίνα του για να δει το κενό δίπλα του ή και μέσα του.
Έντονη θλίψη φέρνουν οι γιορτές σε ανθρώπους που βιώνουν μία πρόσφατη απώλεια. Απώλεια δουλειάς, ενός ανθρώπου ή σχέσης. Οι γιορτές θυμίζουν πάλι το κενό που άφησε αυτός που έφυγε. Όσο το πένθος δεν έχει μεταβολιστεί, τόσο μεγαλύτερο φαντάζει το κενό αυτό. Μπορεί ακόμη να έχει πάρει προέκταση και να βιώνεται ως εσωτερικό κενό εξαιτίας μιας απώλειας. Τότε το άτομο νιώθει εσωτερική ερημία, μοναξιά και αποδυνάμωση. Οι γιορτές έρχονται να θυμίσουν την απώλεια, να την υπογραμμίσουν φέρνοντας δύσκολα συναισθήματα στο άτομο. Έτσι πολλές φορές οι γιορτές φαίνονται πιο “φτωχές” ή άλλες φορές να φαίνεται το άτομο να μην έχει καμία διάθεση για εορτασμούς για ευχές και δώρα γιατί νιώθει την απώλεια εσωτερικά, σαν να έχει χαθεί μαζί της και ένα κομμάτι του εαυτού του. Στις γιορτές καλούμαστε να φέρουμε ξανά στην επιφάνεια την αισιοδοξία, το μοίρασμα και την ανεμελιά. Να συνδεθούμε και να ενωθούμε με οικείους και αγαπημένους. Αυτό προϋποθέτει να νιώθουμε ότι αγαπάμε και μας αγαπούν. Αν ένα άτομο νιώθει ανάξιο αγάπης, ότι δεν αξίζει την αγάπη και ότι κάτι “κακό” ή προβληματικό έχει μέσα του, τότε μένει στην εσωστρέφεια του χωρίς να διεκδικεί μερίδιο στις σχέσεις και την αγάπη. Πολλοί άνθρωποι που έχουν κακοποιηθεί ως παιδιά ή έχουν παραμεληθεί κρατάνε μέσα τους το μήνυμα ότι “δεν αξίζω” στρέφοντας μία απόρριψη προς τον εαυτό τους. Πεπεισμένοι για αυτό βιώνουν την ζωή απορριπτική και ότι δεν έχουν θέση σε αυτήν, ενώ πολλές φορές το να ανοιχτούν στις σχέσεις και στην ζωή φαντάζει από άβολο εως τρομακτικό. Έτσι οι γιορτές, οι συναθροίσεις ή οι σχέσεις είναι για τους άλλους. Νιώθουν ότι οι άλλοι χαίρονται που είναι μαζί ενώ για εκείνους δεν θα υπάρχει η ίδια ανταπόκριση. Αυτό δεν γίνεται πάντα συνειδητό. Μπορεί να υποτιμούν τις γιορτές και τις συναθροίσεις, να νιώθουν ότι τις βαριούνται ή ότι δεν είναι για αυτούς αυτός ο τρόπος διασκέδασης. Η αλήθεια είναι ότι αυτό που νιώθουν είναι ότι είναι ξένοι και ότι ποτέ κάποιος δεν θα τους καταλάβει.
Οι γιορτές λοιπόν μπορεί να είναι πολύ σκληρές για κάποιους από εμάς. Να θυμίζουν την απώλεια την μοναξιά ή την απόρριψη. Αν βιώσει το άτομο τα συναισθήματα αυτά και έρθει κοντά στο κομμάτι αυτό χωρίς φόβο. Τότε ίσως αρχίσει να καταλαβαίνει τον εαυτό του και αυτά τα δυσάρεστα συναισθήματα να οδηγήσουν σε ανοίγματα. Ανοίγματα στην συναισθηματική αλήθεια ενός ανθρώπου, ανοίγματα σε οδυνηρούς αποχωρισμούς, ανοίγματα στην ικανοποίηση αναγκών και γενικότερα ανοίγματα προς την ζωή. Όσο ένα άτομο έρχεται κοντά στον πόνο του έρχεται κοντά στον εαυτό του και τότε μπορεί να τον βρει. Να νιώσει, να πενθήσει, να καταλάβει και να ξανά βγει στην ζωή. Κάθε άνθρωπος που βγαίνει ξανά στην ζωή είναι μία ευκαιρία να γιορτάσει και ίσως αυτές οι στιγμές αξίζουν να γίνουν μία γιορτή χωρίς προκαθορισμένες εθιμοτυπικές γιορτές.
Οπότε αν δεν γιορτάζεις την γέννηση του Χριστού τώρα και περνάς δύσκολα, μπορεί κάποια μέρα να γιορτάσεις την δική σου γέννηση…