Πόσες φορές έχουμε νιώσει το κρύο αγκάλιασμα της απόρριψης να μας περιτριγυρίζει; Νιώθουμε ματαίωση, μόνοι και ανεπαρκής. Πολλές φορές ανάξιοι αγάπης και προσοχής αφού κάποιος δεν μας έδωσε αυτό που θέλαμε ή χρειαζόμασταν. Η μοίρα μας έδωσε ανθρώπους που δεν μας αγαπάνε όπως θέλουμε; Οι άλλοι έχουν την ευθύνη για το πως θα νιώσουμε;
Οι άλλοι γύρω μας δεν είναι τίποτα παραπάνω από προβολές του δικού μας εσωτερικού κόσμου. Ένας κόσμος που φτιάχτηκε από πολύ νωρίς (όταν ήμασταν βρέφοι) και αποτελείται από τις αναπαραστάσεις του εαυτού μας καθώς και των σημαντικών ανθρώπων μας.
Ως βρέφη δεν είχαμε την επιλογή να διαλέξουμε την μητέρα που θέλουμε. Η μητέρα μας εσωτερικεύεται ως μία φιγούρα που θα αποτελέσει αργότερα το πρότυπο μας για την επιλογή των σημαντικών ανθρώπων γύρω μας. Το ίδιο και το πατέρας. Με το να επιλέγουμε μία “κακή” σύντροφο όπως ήταν η μητέρα μας αποτελεί μία δική μας απόφαση ξεκάθαρα αλλά και μία βαθύτερη ανάγκη να ξαναζήσουμε ως ενήλικοι ότι είχαμε ζήσει ως παιδιά. Μία επανάληψη ενός ίδιου μοτίβου σχέσης όπου τώρα είμαστε ενήλικες. Αυτό που κάνουμε όμως και τώρα ως ενήλικες είναι να ματαιωνόμαστε και να πληγωνόμαστε με τον ίδιο τρόπο. Εμείς επιλέγουμε να ζήσουμε το ίδιο θεατρικό με διαφορετικούς ηθοποιούς. Δημιουργούμε για τον εαυτό μας το ίδιο βασανιστικό μοτίβο σχέσης.
Πολλές πλευρές του εαυτού μας δεν μας είναι επιθυμητές και ένας τρόπος να τις ξεφορτωθούμε είναι να τις προβάλουμε στους άλλους. Για παράδειγμα είμαι ανίκανος να αγαπώ τον εαυτό μου και κατ’ επέκταση τους άλλους αλλά αυτήν την έλλειψη ικανότητας την βλέπω στους άλλους. Επιλέγω και σύντροφο πολλές φορές με αυτή την ανικανότητα ώστε να μπορώ να την εχθρεύομαι έξω από τον εαυτό μου, κάτι που μου είναι πιο εύκολο και με κρατάει σε μία εσωτερική ισορροπία. “Πολεμάω” την πλευρά μου αυτή ως κάτι ξένο από εμένα δημιουργώντας ένα κόστος στην σχέση μου με τον σύντροφο μου και στον εαυτό μου εν τέλει. Ζητάω την αγάπη για τον εαυτό μου, που εγώ δεν μπορώ να δώσω σε αυτόν, από έναν άνθρωπο που έχω αρχικά διαλέξει ανίκανο για αυτό. Είναι σαν να ζητάω από τον σκύλο μου να πετάξει ενώ ξέρω ότι δεν είναι πουλί. Και μάλιστα του ζητάω να βγάλει φτερά για να μπορέσω να πετάξω και εγώ μαζί του. Η ευθύνη των δικών μου αναγκών μετατοπίζεται σε έναν άνθρωπο, κάτι που έκανα ως βρέφος που δεν ήξερα και δεν μπορούσα να ικανοποιήσω τις δικές μου ανάγκες. Επιμένω να αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου ως αδύναμο και ανίσχυρο βρέφος στο έλεος των τροφών μου.
Πολλές φορές διαλέγουμε ανθρώπους που θα μας απορρίψουν όπως εμείς απορρίπτουμε τον εαυτό μας. Έτσι ζητάμε από τους άλλους να γίνουν οι κακοί της ιστορίας και να πάρουμε εμείς τον ρόλο του θύματος ενώ στην πραγματικότητα εμείς έχουμε γράψει το σενάριο και σκηνοθετήσει όλη την παράσταση.
Την επόμενη φορά που νιώσετε ότι κάποιος σας “αδειάζει” σκεφτείτε αν πρώτα εσείς με τον ίδιο ή παρόμοιο τρόπο αδειάζετε τον εαυτό σας.