Οι απώλειες είναι σημαντικό κομμάτι και αναπόσπαστο της ανθρώπινης ύπαρξης και της ζωής γενικότερα. Κάθε μέρα χάνουμε πράγματα. Αποχωριζόμαστε την μία μέρα για να έρθει η επόμενη. Αποχωριζόμαστε και πιο κομβικά πράγματα όπως μία δουλειά, την φοιτητική μας ζωή, ένα φίλο, ένα πολύτιμο αντικείμενο, μία κατάσταση και ούτω καθεξής.
Η απώλεια είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να κάνουμε χώρο για το επόμενο. Για να κάνουμε χώρο για την εξέλιξή, την αλλαγή, την νέα ζωή. Κάθε απώλεια για να ολοκληρωθεί και να γίνει αποδεκτή ψυχικά χρειάζεται να περάσει την διαδικασία του πένθους. Κάθε απώλεια συνοδεύει και ένα πένθος. Ένα πένθος επώδυνο αλλά λυτρωτικό για να προχωρήσουμε. Όταν χάνουμε κάτι ακολουθεί μία νέα ζωή χωρίς αυτό. Αν δεν μπορούμε να το χάσουμε, δηλαδή να πενθήσουμε για αυτό, τότε μπλοκάρουμε την ροή της ζωής. Το πένθος είναι η δύσκολη αλλά αναγκαία αποδοχή της νέας ζωής χωρίς αυτό που χάσαμε. Το πένθος αποτελεί μία φυσιολογική λειτουργία για την επιβίωση και όχι μία καταναγκαστική δυσφορία με ψυχικό κόστος. Δυσκολευόμαστε να αποχωριστούμε γιατί συνηθίζουμε, δενόμαστε, νιώθουμε ασφαλείς. Ακόμη και αν θέλουμε να αποχωριστούμε κάτι και πάλι μας είναι πολύ δύσκολο γιατί το νέο εμπεριέχει κίνδυνο και κάτι άγνωστο. Είτε θέλουμε να αποχωριστούμε κάτι είτε όχι το πένθος είναι εκεί ως το εισιτήριο για το επόμενο. Ένας ανθρώπινος οργανισμός έχει την εγγενή τάση να εξελίσσεται και να ξεδιπλώνει το δυναμικό της ζωτικής του ενέργειας. Για να δημιουργήσει όμως χρειάζεται χώρο, χρειάζεται να κάνει χώρο. Κατά συνέπεια χρειάζεται να πενθήσει αυτά που αφήνει ή τον αφήνουν.
Η κατάθλιψη γεννιέται όταν το πένθος λιμνάζει, δεν ολοκληρώνεται. Το άτομο δεν δέχεται την απώλεια και εμμένει αγκαλιά με το απολεσθέν νεκρό αντικείμενο. Το άτομο μένει σε μία επιμένουσα θλίψη και άρνηση να δεχτεί την απώλεια. Νεκρώνει μέσα του και κατ’ έκταση και την ζωή του με το περιβάλλον του. Το άτομο με κατάθλιψη ενοχοποιεί τον εαυτό του για την απώλεια και ζει μαζί με τις ενοχές μέσα σε μία σαδομαζοχιστική σχέση πολεμώντας τον ίδιο του τον εαυτό. Την επίθεση αυτή την προβάλει και εξωτερικά δηλαδή αντιλαμβάνεται και τους άλλους σαδιστικούς, επικριτικούς και τιμωρητικούς.
Όποιος μπορεί να αποδεχτεί την απώλεια μπορεί να την πενθήσει και να προχωρήσει. Διαφορετικά εμμένει σε μία λιμνάζουσα ζωτική ενέργεια που κατευθύνεται προς τον εαυτό ως επίθεση και σε πολλές περιπτώσεις προς τους άλλους.