Το παιδί από τις πρώτες μέρες της ζωής του χρειάζεται αγάπη. Στην αρχή χρειάζεται μία μητέρα-τροφό όπου είναι εκεί σε κάθε κλάμα ή ενόχληση του ώστε να καλύψει την ανάγκη του. Όταν η ανάγκη του καλύπτεται νιώθει ασφάλεια και αντιλαμβάνεται τον κόσμο προστατευτικό και πηγή απόλαυσης. Διαφορετικά εκλαμβάνει τον κόσμο δύσκολο και στερητικό. Αποτέλεσμα αυτού το παιδί να γίνει καχύποπτο και δύσπιστο χωρίς να νιώθει ότι μπορεί να υπάρξει στον κόσμο με αποδοχή και ασφάλεια.
Πολύ σημαντικό όμως είναι το παιδί να μπορεί αν εκφράσει την ανάγκη του και να του δημιουργηθεί φυσικά η ανάγκη. Θα πεινάσει και μετά θα ζητήσει τροφή όπου η μητέρα θα την προσφέρει απλόχερα. Αν μία μητέρα είναι με το μπιμπερό στο στόμα του παιδιού τότε του στερεί την φυσιολογική διαδικασία της δημιουργίας ανάγκης-αναζήτηση-ικανοποίηση. Μία φυσιολογική διαδικασία όπου το παιδί θα πρέπει να βιώσει προκείμενου να νιώσει την στέρηση, να κινητοποιηθεί και να λάβει την απόλαυση της εκπλήρωσης της ανάγκης του. Αν το παιδί δεν νιώσει την στέρηση δεν θα ξέρει πως είναι η ματαίωση στην ζωή και το σημαντικότερο δεν θα ξέρει πως να κινητοποιηθεί ως ενήλικας αργότερα για την κάλυψη της ανάγκης. Θα γίνει ένα παιδί όπου θα περιμένει να μην στερηθεί ποτέ. Ένα παιδί που θα του στερήσουν την αναζήτηση για την τροφή, την απόλαυση. Το μωρό όταν κλαίει και ζητάει την τροφή ενεργοποιείται, μαθαίνει να ζητάει και επιδιώκει την ικανοποίηση του. Όταν η τροφός έρχεται το μωρό νιώθει ότι αυτό κατάφερε να φέρει την τροφή στο στόμα του καθώς τους πρώτους μήνες δεν αντιλαμβάνεται την μητέρα ως διαφορετικό πρόσωπο. Το περιβάλλον και το βρέφος είναι σε ταύτιση μέσα στο μυαλό του. Οπότε αυτή είναι η πρώτη επιτυχία του ανθρώπου όπου ξεκινάει να χτίζει την αυτοεκτίμηση του. Η στέρηση αυτής της μικρής αλλά κομβικής επιτυχίας του βρέφους στερεί από το παιδί της αίσθηση δημιουργικότητας, αυτο-αξίας και δύναμης.
Το παραχαϊδευμένο παιδί που τα έχει όλα έτοιμα από την μαμά ή τους γονείς αργότερα γίνεται ένας ανάπηρος ενήλικας. Το παιδί δεν αντιλαμβάνεται την δύναμη του και πιστεύει (συνειδητά ή ασυνείδητα) ότι υπολείπεται και για αυτό πρέπει να το βοηθούν συνέχεια. Προσπαθεί να κερδίσει την βοήθεια αυτή χειριστικά πολλές φορές, είτε με την επιβολή ή την δημιουργία ενοχών στους άλλους μέσω της αυτολύπησης. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι στερείται αυτοεκτίμησης, δηλαδή δεν πιστεύει στον εαυτό του και δεν τον εκτιμά όπως είναι. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση γεννά διάφορους μηχανισμούς άμυνας όπως την δημιουργία ψευδούς εαυτού, τις εξαρτήσεις, την έντονη προσκόλληση και φυσικά διάφορες ψυχικές διαταραχές.
Μία μητέρα που δεν μπορεί να πει “όχι” στο παιδί και να βάλει τα όρια της μαθαίνει στο παιδί έναν κόσμο ανάξιο σεβασμού και εκτίμησης. Έτσι το παιδί φέρεται χωρίς σεβασμό και εκτίμηση στον κόσμο περιμένοντας να του “κάνει τα χατίρια” ως δεδομένο και χωρίς να ακολουθείται το συναίσθημα της ευγνωμοσύνης όπου είναι η βάση της αγάπης. Μία μητέρα που σέβεται τον εαυτό της και βάζει όρια μαθαίνει στο παιδί έναν κόσμο άξιο σεβασμού και επιπρόσθετα γίνεται ένα πρότυπο που το παιδί θα ενστερνιστεί για τον εαυτό του. Θα γίνει ένα άτομο που βάζει όρια και απαγορεύσεις όταν χρειάζεται για να προστατευτεί.