Αν μπορούσα να βρω και να πω έναν λόγο για να ξεκινήσει κάποιος ψυχοθεραπεία θα ήταν ο εξής: Να γνωρίσει τον εαυτό του. Να γνωρίσει όλα τα κομμάτια του εαυτού του τα κρυμμένα, τα τραυματισμένα, αυτά που αγνοεί και υπάρχουν, αυτά που καταπιέζει και αυτά που είναι σε βαθύ σκοτάδι. Ο Freud είχε πει ότι ο άνθρωπος είναι αποτέλεσμα των παιδικών του τραυμάτων και χτίζει όλη του την ζωή γύρω από τα τραύματα του. Ουσιαστικά αυτό το κάνει για να τα προστατεύσει γιατί εκεί που είναι τραυματισμένος είναι περισσότερο ευαίσθητος και θα πονέσει πιο πολύ αν χτυπήσει. Αν είχαμε μία πληγή θα την κλείναμε με κάποιον επίδεσμο και θα προστατεύαμε το σημείο εκείνο μέχρι να επουλωθεί. Αυτό για μία επιφανειακή πληγή, για μία βαθύτερη θα έπρεπε να πάμε στον γιατρό και ενδεχομένως να γίνει μία επέμβαση ή ράμματα για την επούλωση. Έτσι και για τις βαθύτερες ψυχικές πληγές, αν δεν παρέμβουμε σε αυτές και δεν τις επεξεργαστούμε δεν θα κλείσουν.
Τα παιδικά τραύματα δεν είναι μόνο κακοποιητικές συμπεριφορές και βία που έχει ένα άτομο εισπράξει όντας παιδί. Παιδικό τραύμα μπορεί να είναι μία απόρριψη ενός γονέα, η συναισθηματική αδιαφορία και παραμέληση, η έλλειψη επαίνου και επιβεβαίωσης προς το παιδί, η συνεχόμενη κριτική και η επιβολή υψηλών προσδοκιών, η ασυνεπής συμπεριφορά του γονέα ή τα μεικτά μηνύματα του γονέα προς το παιδί, μία μητέρα με κατάθλιψη ή υπερβολικό άγχος, ένας πατέρας αδιάφορος, αδέρφια με αισθήματα ανταγωνισμού και ζήλειας, ένα πρόβλημα υγείας σε ένα μέλος της οικογένειας, ρατσιστικές επιθέσεις και κοινωνική παραγκώνιση της οικογένειας κ.α.
Όσο πιο ευάλωτη είναι η παιδική ψυχή, τόσο πιο εύκολα τραυματίζεται. Η ψυχοθεραπεία σε φέρνει πίσω στην στιγμή του τραυματισμού και όντας πια ενήλικας σε καλεί να δεις τον τραυματισμένο σου εαυτό και να επεξεργαστείς το τραυματικό γεγονός καθώς και τον αντίκτυπο πάνω σου. Καλείσαι να δεις πως τραυματίστηκες και πως επέλεξες να διαχειριστείς τον τραυματισμό αυτόν. Η αρχή είναι το θάρρος να έρθεις σε επαφή με τον τραυματισμένο σου εαυτό και να τον δεις. Να τον αναγνωρίσεις και να σταματήσεις να τον αγνοείς. Μία δύσκολη διαδικασία αλλά απαραίτητη για την θεραπεία. Έπειτα να τον καταλάβεις και να μην ντρέπεσαι για αυτόν, με λίγα λόγια να τον αποδεχτείς. Αποδοχή ενός εαυτού με φοβίες, άγχη, “κακά” συναισθήματα και ανασφάλειες. Η θεραπεία ξεκινάει από την κατανόηση και αποδοχή των τραυμάτων μας. Το άτομο αντιλαμβάνεται το φοβισμένο παιδί που έχει μέσα του και τώρα το βοηθάει, το ενθαρρύνει, το φροντίζει και το νοιάζεται ώστε να μπορέσει να ξαναβρεί την δύναμη που είχε πριν τον τραυματισμό του. Παράλληλα το άτομο συνειδητοποιεί τι είναι αυτό που το κρατάει πίσω και πόσο διαστρεβλωμένα βλέπει την πραγματικότητα εξαιτίας του τραύματος και των άμυνών γύρω από αυτό.
Όλα ξεκινάνε λοιπόν από την αποδοχή, μια αποδοχή ως ένα αγκάλιασμα που μέσα χωράει ότι κι αν είμαστε. Η ψυχοθεραπεία πολλές φορές τρομάζει το άτομο γιατί φοβάται ότι θα ανακαλύψει για τον εαυτό του κάτι που δεν θέλει και δεν μπορεί να αντέξει. Η θεραπεία ξεκινάει με την απόφαση του ατόμου να ξεκινήσει συνεδρίες ψυχοθεραπείας καθώς παίρνει την απόφαση να δεχτεί και να δει τον εαυτό του όπως είναι με σκοπό να τον αγαπήσει. Μία απόφαση γενναία και μία πράξη αγάπης.
