Γιατί πολλές φορές θέλουμε πράγματα και δεν τα κάνουμε; Αυτό το μπλοκάρισμα το δικαιολογούμε συνήθως ρίχνοντας την ευθύνη στην τύχη, τις συγκυρίες, τα εμπόδια και το κακό timing κ.λ.π. Τι συμβαίνει όμως πραγματικά; Στην πραγματικότητα πίσω από κάθε επιθυμία κρύβεται μία απαγόρευσή που μας ενοχοποιεί ή μας κάνει να νιώθουμε ντροπή για αυτή. Ασυνείδητα πολλές φορές ένα αίσθημα ντροπής ή ενοχής μας σταματάει την φόρα των επιθυμιών. Στις νευρώσεις, σύμφωνα με την ψυχανάλυση, δημιουργείται αυτή ακριβώς η σύγκρουση. Ένα μέρος του εαυτού θέλει κάτι που ένα άλλο μέρος του εαυτού απαγορεύει. Ο συμβιβασμός είναι το σύμπτωμα που συνήθως εμφανίζεται με άγχος. Η επιθυμία και η απαγόρευση είναι σε ένα ασυνείδητο μέρος του ψυχισμού μας και αυτό που βλέπουμε εμείς είναι ένα υπερβολικό και έντονο άγχος για ασήμαντα πράγματα που όμως κρύβει συμβολισμούς που προέρχονται από την σύγκρουση αυτή. Μπορεί π.χ. να παθαίνω κρίσεις πανικού σε χώρους με μη οικεία πρόσωπα και αυτό να συμβολίζει την ενοχή που δημιουργείται από την επιθυμία μου να ανεξαρτητοποιηθώ από την πατρική μου οικογένεια. Η ενοχή επιφέρει μία τιμωρία που το άτομο συνήθως βιώνει εσωτερικά με το συναίσθημα του άγχους. Η τιμωρία μπορεί να προβληθεί και στο εξωτερικό περιβάλλον βλέποντας τους άλλους διωκτικούς και επικίνδυνους. Στο άγχος αποχωρισμού το άτομο επιθυμεί να φύγει από την οικογένεια, να γίνει ανεξάρτητο άτομο αλλά η απαγόρευση είναι η ενοχή για την τάση του ατόμου να αφήσει τους γονείς τους. Το άτομο νιώθει ασυνείδητα ότι θα εγκαταλείψει τους γονείς του και αυτοί ή αυτό θα πάθουν κάτι κακό. Η έντονη ενοχή αγχώνει το άτομο ότι οι σκέψεις και οι ενέργειες εξατομίκευσης του θα βλάψουν. Το άτομο νιώθει εγωιστικό και σκληρό απέναντι στους γονείς. Στην υποχονδρίαση (φοβία ότι το άτομο θα αρρωστήσει ή θα μολυνθεί) η επιθετικότητα προς το περιβάλλον γίνεται αντιληπτή ως ενοχική και στρέφεται προς τον ίδιον τον εαυτό φοβούμενο το άτομο ότι το ξέσπασμα της μέσα στο σώμα του θα βλάψει το ίδιο το σώμα με την εκδήλωση μιας ασθένειας.
Το πως διαμορφώνονται οι απαγορεύσεις στον ψυχισμό των ανθρώπων έχει να κάνει με πολλά πράγματα. Η ιδιοσυγκρασία παίζει ρόλο, δηλαδή η ψυχική ανθεκτικότητα του ατόμου από την μέρα που γεννιέται. Τα βιώματα φυσικά παίζουν σημαντικό ρόλο. Ένα άτομο με γονείς που και οι ίδιοι απαγόρευαν τις απολαύσεις και την ευτυχία για του εαυτούς τους το ίδιο θα κάνουν με το παιδί. Θα του περάσουν το ασυνείδητο μήνυμα ότι η ζωή είναι υποχρεώσεις και δουλειά που πρέπει να κάνουμε για χάρη των άλλων ή κάποιου ηθικού κώδικα. Η ενοχοποιημένη απόλαυση και ευτυχία ελλοχεύει στις αντιλήψεις πολλών ανθρώπων και περνάει από γενιά σε γενιά. Αν ένα παιδί τιμωρούνταν από μικρή ηλικία όταν εξέφραζε τον θυμό του ή την σεξουαλική του ευχαρίστηση τότε θα μάθει να τιμωρεί τον εαυτό του ως ενήλικας σε ασυνείδητο επίπεδο αν όχι και σε συνειδητό. Αν σε μία οικογένεια ο οικογενειακός μύθος που επικρατούσε ήταν ότι η επιτυχία είναι για τους “άλλους” και ελλοχεύει “βρώμικες” και ανήθικες πράξεις τότε η επιτυχία συνδέεται με έναν ανήθικο συμβιβασμό για το άτομο που δεν επιτρέπει στον εαυτό του να κάνει. Για μία μητέρα η απόλαυση του σεξ είναι κάτι ενοχικό για αυτό και δεν έχει ποτέ οργασμό κατά την διάρκεια της ερωτικής πράξης με τον άντρα της. Η πεποίθηση αυτή ενσταλάζεται στην κόρη της που αντιλαμβάνεται το σεξ με τους άντρες βρώμικο και ένοχο στερώντας στον εαυτό της την ερωτική ευχαρίστηση.