Ο τρόπος που τσακωνόμαστε με τον σύντροφο μας πολλές φορές ακολουθεί την ίδια ρότα, το ίδιο μοτίβο. Μπορεί να είμαστε επικριτικοί ή αμυντικοί ή να αποφεύγουμε την συζήτηση. Είναι ο τρόπος να μειώνουμε το άγχος της σύγκρουσης και είναι κάτι που έχουμε μάθει από πολύ μικρή ηλικία. Ο τόνος της φωνής, το λεκτικό περιεχόμενο, η στάση του σώματος και η βλεμματική επαφή δημιουργούν μία επικοινωνιακή πανοπλία απέναντι στον σημαντικό άλλο με σκοπό είτε να επιτεθούμε, είτε να αμυνθούμε είτε και τα δύο μαζί. Η οικογενειακή θεραπεύτρια Virginia Satir αναγνωρίζει 4 πιο συχνά επικοινωνιακά στυλ που αναδύονται στην κατάσταση σύγκρουσης στα ζευγάρια. Πρώτο, είναι “ο επικριτής” όπου είναι το άτομο που θα κατηγορεί με έντονο τρόπο τον/την σύντροφο ρίχνοντας ευθύνες και ασκώντας κριτική. Το σώμα είναι σφιγμένο και το πρόσωπο θυμωμένο. Η εσωτερική του εμπειρία είναι η μοναξιά και η αίσθηση αποτυχίας. Δεύτερο, είναι ο “συμβιβαστικός” όπου τα λόγια του συμφωνούν και καθησυχάζουν τον σύντροφο. Το σώμα του είναι σκυμμένο και το κεφάλι του. Έχει μία στάση θύματος. Μέσα του νιώθει πολύ μειονεκτικά, αισθήματα αναξιότητας και έχει την πεποίθηση ότι έχει ανάγκη τον σύντροφο του. Τρίτο, είναι ο “παραπλανητής” όπου τα λόγια του δεν έχουν κανένα νόημα ή είναι εκτός του θέματος της συζήτησης με τον σύντροφο. Τα μέρη του σώματος έχουν αντίθετες κατευθύνσεις. Μέσα του νιώθει μοναξιά και έλλειψη αγάπης. Τέλος, τέταρτο είναι ο “υπολογιστής”. Φαίνεται ήρεμος και λογικός. Η στάση του σώματος είναι άκαμπτη χωρίς κίνηση και ζωή. Μιλάει μονότονα και με επιτηδευμένο λόγο. Η εσωτερική αίσθηση είναι η ευαλωτότητα.
Οι επικοινωνιακές άμυνες του κάθε συντρόφου ως αποτέλεσμα ανασφαλής σχέσης με το πρώτο πρόσωπο φροντίδας καθορίζουν και την συναισθηματική συναλλαγή με τον σύντροφό. Οι άμυνες είναι εν τέλει αυτές που επικοινωνούν με τον άλλον σύντροφο και όχι το αυθεντικό συναίσθημα του ατόμου.