Οι σχέσεις των ανθρώπων όλο γίνονται και πιο δύσκολες είναι κάτι που ακούγεται πολύ τον τελευταίο καιρό λες και είναι μία μόδα, ένα θέμα της εποχής. Είναι θέμα της εποχής; Οι σχέσεις ακολουθούν ανά τους αιώνες διαχρονικά μοτίβα. Οπότε τι αλλάζει σήμερα; Σήμερα αλλάζουν οι κοινωνικές νόρμες, στερεότυπα και αξίες. Πριν 30 χρόνια η γυναίκα δεν είχε οικονομική ανεξαρτησία και το μόνο που επεδίωκε ήταν ένας γάμος για να “εξασφαλιστεί”. Αυτήν την διαδικασία της εύρεσης γαμπρού αναλάμβανε πολλές φορές η οικογένεια της κοπέλας. Η δέσμευση και ο γάμος είχαν κοινωνικό και οικονομικό χαρακτήρα. Ήταν μία συμφωνία που κυρίως κάλυπτε κοινωνικές ανάγκες των ανθρώπων και πολλές φορές βασικές ανάγκες βιοπορισμού.
Σήμερα η δέσμευση δεν εμπεριέχει τόσο τον χαρακτήρα βολέματος. Η γυναίκα έχει περισσότερη ανεξαρτησία και συγκεκριμένα οικονομική ανεξαρτησία και έτσι επιλέγει χωρίς να χρειάζεται να έχει προίκα ή να μένει σε έναν γάμο ακόμη και αν είναι δυστυχισμένη. Η ελευθερία όμως είναι ευθύνη. Τώρα που είμαστε ελεύθεροι να διαλέξουμε όποιον θέλουμε με βάση τα δικά μας κριτήρια γιατί οι σχέσεις είναι δύσκολες και δεν κρατάνε; Δες την σχέση που έχεις με τον εαυτό σου. Δες πόσες συγκρούσεις έχεις. Σε πόσα πράγματα τον πιέζεις να ανταπεξέλθει για να φτάσεις τους στόχους που κατά καιρούς βάζεις. Δες πόσες φορές ντρέπεσαι για αυτόν. Δες πόσες φορές τον κρίνεις. Δες πόσα πράγματα θα ήθελες να είναι διαφορετικά πάνω σου και μέσα σου. Δες πόσες φορές νιώθεις ένοχος για κάτι που κάνεις ή δεν κάνεις. Όταν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε μία αρμονική και ισορροπημένη σχέση με τον εαυτό μας πως μπορούμε να έχουμε με έναν άλλον άνθρωπο; Η σχέση με τον εαυτό μας και με τους άλλους είναι δυναμικές σχέσεις. Μεγαλώνουν, αλλάζουν, χαλάνε και επαναπροσδιορίζονται. Ο άνθρωπος θέλει να ζει στην φαντασίωση του έρωτα, του τέλειου, του για “πάντα”. Η πραγματικότητα είναι αρκετά καλή, μέχρι εκεί. Όταν δεχτείς τον εαυτό σου αρκετά καλό τότε ίσως αποδεχτείς την ατελή και χαοτική φύση των σχέσεων. Συναντάμε ανθρώπους δίνουμε και παίρνουμε, αυτό όμως είναι σπάνιο να γίνεται για πάντα. Κάποιος από τους δύο δεν θα θέλει το ίδιο πράγμα ή δεν θα θέλει να δίνει το ίδιο πράγμα. Οι σχέσεις δημιουργούν έναν κύκλο ικανοποίησης και επαφής. Ο κύκλος μπορεί να είναι μεγάλος αλλά μπορεί και μικρός, αυτό δεν σημαίνει ότι η σχέση απέτυχε. Το ζήτημα του φόβου της εγκατάλειψης είναι μία ευθύνη που οφείλει να πάρει ο καθένας για τον εαυτό. Το μόνο σίγουρο είναι ότι στην ζωή αυτή θα χάσουμε ανθρώπους είτε το θέλουμε είτε όχι. Η απώλεια είναι μία φυσική λειτουργία της ζωής. Τα δέντρα χάνουν τα φύλλα τους, τα ζώα το τρίχωμα τους. Η απώλεια πέρα από πένθος αναγείρει και την ανανέωση, την ζωή. Απώλεια γιατί τίποτα στον κόσμο δεν είναι αθάνατο. Όσο πιο γρήγορα αποδεχτούμε την απώλεια ως φυσιολογική εξέλιξη, τόσο λιγότερο φόβο θα έχουμε να ζήσουμε, να δεθούμε και να απολαύσουμε την ζωή μαζί με τους άλλους.
“Κάνω το δικό μου και κάνεις το δικό σου. Δεν είμαι στον κόσμο αυτό να εκπληρώσω τις προσδοκίες σου και ούτε εσύ τις δικές μου. Εσύ είσαι εσύ και εγώ είμαι εγώ και αν κατά τύχη συναντηθούμε θα είναι υπέροχο. Αν όχι δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό.” Fritz Pearls