Οι συγκρούσεις είναι κάτι που ταλανίζει τα περισσότερα ζευγάρια δημιουργώντας συναισθήματα δυσαρέσκειας μέχρι και λήξη της σχέσης. Ο θυμός, το άγχος και η θλίψη που αναδύει κάθε σύγκρουση κρύβουν τον πυρήνα της αιτίας της. Κάθε σύγκρουση εκφράζει συνήθως μία ματαίωση, μία ανεκπλήρωτη προσδοκία. Η πρώτη ματαίωση στο ζευγάρι συμβαίνει όταν περνάει η φάση του έρωτα. Στον έρωτα ο άλλος είναι εξιδανικευμένος, έτσι όπως θα θέλαμε να είναι το αντικείμενο, τέλειος μέχρι που βλέπουμε την πραγματική του μορφή. Εκεί ξεκινάει ένα κλίμα ματαίωσης και δυσαρέσκειας που ακολουθείται από ένταση και σύγκρουση. Αν η σχέση με το αντικείμενο ήταν καλή τότε την θέση της απογοήτευσης παίρνει ο επαναπροσδιορισμός της σχέσης σε μία πιο ρεαλιστική σχέση και σύντροφο. Σε αντίθετη περίπτωση έχουμε μία συγκρουσιακή σχέση με συναισθήματα θυμού, θλίψης και αγάπης να εναλλάσσονται ή πλήρη απογοήτευση και λήξη σχέσης. Οι συμβιωτικές-συγχωνευτικές ανάγκες σύμφωνα με τους συστημικούς ψυχολόγους, οδηγούν σε ανεδαφικές προσδοκίες που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν στον γάμο. Σύμφωνα με το μοντέλο των Bader και Pearson, αν το ζευγάρι μείνει στην συμβιωτική φάση και δεν διαφοροποιηθεί τότε αναμένονται δύο δυσλειτουργικά σενάρια. Το πρώτο είναι η αλληλεμπλοκή όπου ο θυμός και η σύγκρουση καταπιέζονται και το δεύτερο είναι “εξάρτηση-εχθρότητα”. Στο δεύτερο το ζευγάρι έχει έντονες διαμάχες. Δεν μπορεί να χωρίσει αλλά ούτε μπορεί να είναι μαζί με υγιή τρόπο. Στο στάδιο αυτό που έχουν μπλοκάρει οι δύο σύντροφοί που συνήθως χαρακτηρίζεται από θυμό και διαμάχες, αντιστοιχεί στην εκδίπλωση της μεταβίβασης, σύμφωνα με τις Aντικειμενοτρόπες Σχέσεις, όπου τα αντικείμενα (οι γονεϊκές φιγούρες) προβάλλονται στον σύντροφο και δημιουργούν τα ανάλογα συναισθήματα του παρελθόντος.
Για τον Kenberg η αιτία των συγκρούσεων στα ζευγάρια έγκειται στο γεγονός αν ο σύντροφος εκλαμβάνεται ως εχθρικό αντικείμενο ή αφμιθυμικό. Στην πρώτη περίπτωση οι συγκρούσεις είναι έντονες, ενώ στην δεύτερη υπάρχει σύγκρουση αλλά το ζευγάρι δεν μπορεί να αντέξει τον χωρισμό.
Είναι φανερό ότι το κατά πόσο απογοητεύτηκαμε από την πρώτη σχέση στην ζωή μας με την μητρική φιγούρα, και κατά συνέπεια μείναμε να νιώθουμε κενό, έλλειψη και ανασφάλεια, ορίζει και το επίπεδο θυμού και θλίψης που θα εισπράξει ο σύντροφος μας. Διαλέγουμε ακόμη την “μαμά” μας ή βλέπουμε ακόμη την “μαμά” μας και οι παιδικές μας ανάγκες και παράπονα ξανά ζητάνε και ενεργοποιούνται με έναν τρόπο που θυμίζει ενήλικα και παιδί μαζί. Ως ενήλικες μάλιστα αντιλαμβανόμαστε αυτήν την αλλαγή και τώρα μπορούμε να πάρουμε αυτό που στερηθήκαμε, τώρα να κερδίσουμε αυτό που μας αξίζει, τώρα να πάρουμε την εκδίκηση μας για τα δεινά που βιώσαμε. Ο ενήλικας δηλαδή πέρα από τον παιδικό του εαυτό έχει και μία ενήλικη δύναμη και κυριαρχία. Για αυτό στις σχέσεις βλέπουμε έντονα ξεσπάσματα θυμού μέχρι και επιθετικότητα. Είναι ο θυμός που το άτομο καταπίεζε όταν ήταν αδύναμο και εξαρτημένο από τους φροντιστές του και φοβόταν να βγάλει. Ένα θυμός που δεν εξαφανίστηκε, ούτε αποδυναμώθηκε με τον χρόνο. Περίμενε την ευκαιρία να βγει ώστε το άτομο να ξανά αποκτήσει την κυριαρχία του που είχε χάσει ως υπόσταση. Μόνο που ο θυμός απευθύνεται σε άλλα άτομα και όχι στους γονείς και επίσης βγαίνει πολλές φορές με άτσαλο και ακατανόητο τρόπο που δεν συνάδει με την πραγματικότητα. Καθώς το δράμα ήταν τότε και όχι τώρα. Παρόλαυτα όσο και αν απρόσφορος είναι αυτός ο θυμός με αρνητικές συνέπειες ζητά να απευθυνθεί κάπου και αυτό κάνει. Η επόμενη μέρα θα κριθεί από από τα σπασμένα του που σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να είναι και καταστροφικά.
