Σήμερα στην βόλτα μου με τον σκύλο βρήκα μία μωβ ανεμώνη. Υπέροχο χρώμα, αρμονικά τα φύλλα της, λαμπύριζαν στον ήλιο σαν να είχαν χρυσόσκονη. Ήταν τόσο όμορφο το λουλουδάκι που ήθελα να το κάνω δικό μου. Το έκοψα και το έφερα σπίτι. Με το που το έβγαλα από την τσέπη είχε ήδη μαραθεί σχεδόν, τα φύλλα είχαν μαζέψει, το χρώμα του δεν ήταν τόσο ζωντανό και ένιωσα λες και ήταν ένα πτώμα. Δεν μου έδινε πια την ίδια ευχαρίστηση όταν το κοίταζα, ήταν νεκρό. Θέλησα να αιχμαλωτίσω την ομορφιά του για να την έχω δική μου ξεχνώντας ότι προϋπόθεση για αυτό είναι να το σκοτώσω. Να το κόψω από τις ρίζες του, από το φυσικό του περιβάλλον και να το φέρω νεκρό μάλιστα σε ένα περιβάλλον ξένο. Μία στιγμή ευχαρίστησης και ομορφιάς ήθελα να την κάνω δική μου. Κάτι που δεν γίνεται γιατί δεν ήταν δική μου και δεν θα γινόταν ποτέ δική μου. Αυτό άλλωστε δεν προσπαθούμε να κάνουμε οι άνθρωποι; Να αιχμαλωτίσουμε το συναίσθημα, την συνθήκη. Να το ελέγξουμε να το κάνουμε δικό μας, να το χρησιμοποιούμε για εμάς χωρίς να μας νοιάζει τι θέλει ο άλλος ή που ζει πραγματικά. Ζω με την έννοια ανθίζω, αναπτύσσομαι και ευημερώ. Το περισσότερο που μπορούσα να κάνω με την όμορφη ανεμώνη ήταν να απολαύσω την στιγμή για εκείνα τα δευτερόλεπτα, να την ευχαριστήσω για αυτό που μου προσφέρει, να την χαιρετήσω και να συνεχίσω το δρόμο μου με άλλες εικόνες διαφορετικές, όμορφες, άσχημες δεν έχει σημασία. Να συνεχίσω όμως. Γιατί η επόμενη εικόνα ήταν αυτή που έπρεπε να δω, ήταν στην ροή της ζωής.
Σε αναλογία με την συνάντηση μου με την ανεμώνη μου ήρθαν οι σχέσεις και κυρίως το συναίσθημα που τόσο πολύ θέλουμε να ταριχεύσουμε, να το ελέγξουμε. Ελέγχεται το συναίσθημα; Σε ένα βαθμό ναι αλλά κατά βάση όχι. Είναι πηγαίο, αυτόματο και ορμητικό. Μπορεί να το απωθήσεις και να το καταπιέσεις αλλά πάντα είναι εκεί, βράζει και αναμένει όσο χρόνο και αν χρειαστεί για να βγει με όποιον τρόπο και μέσο μπορεί. Οι σχέσεις που εμπεριέχουν κατά βάση το συναίσθημα είναι η συνάντηση μου με την ανεμώνη. Συναντάμε ανθρώπους για μία “στιγμή” μας κάνουν ευτυχισμένους. Η ιδανική στιγμή, που αξίζει όσο τίποτα άλλο να ζεις, όπου το σώμα και η ψυχή τέρπεται. Μετά θα προχωρήσουμε ή θα τους κλείσουμε στα δικά μας τα κλουβιά (όπως έκανα με την ανεμώνη). Όμως η “στιγμή” πέρασε και ακόμη και αν αιχμαλωτίσαμε τον καλό μας ή την καλή μας τίποτα πια δεν είναι φυσικό και πηγαίο. Ο καλός μας ή η καλή μας μαραίνεται και εμείς από αθώοι εξερευνητές της ζωής γινόμαστε ελεγκτές και φύλακες για χάρη της δήθεν ευτυχίας μας. Ιδανική είναι η στιγμή, είναι οι στιγμές. Ενωνόμαστε για μία στιγμή απόλυτης ευχαρίστησης και μετά συνεχίζουμε τον δρόμο μας για την επόμενη ιστορία μας.
Γιατί όμως χτίζουμε φυλακές; Γιατί δεν δραπετεύει η ανεμώνη; Γιατί ο φόβος μας κόβει τα φτερά όπως έκοψα και εγώ τις ρίζες της ανεμώνης. Η ανάγκη της ασφάλειας και ο φόβος θανάτου είναι αυτά που μας κάνουν να χτίζουμε τις φυλακές μας.
Η ανεμώνη θα είναι πάντα μαζί μου, αυτό το πέτυχα, αλλά κάθε μέρα θα μαραίνεται όλο και περισσότερο…
Η επιλογή είναι δική σας.