Οι γονείς παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην ζωή μας. Η μητέρα μάλιστα ακόμη περισσότερο καθώς είναι το πρώτο άτομο που γνωρίζουμε στην ζωή μας και το σημαντικότερο στους πρώτους μήνες της ζωή μας καθώς εξαρτόμαστε πλήρως από αυτό. Η μητέρα είναι η πρώτη εiκόνα μας για τον κόσμο και για τον εαυτό μας. Το πως θα ανταποκριθεί στις ανάγκες μας καθορίζει τον βαθμό εμπιστοσύνης μας στους ανθρώπους στην ενήλικη ζωή. Το πως θα ανακουφίσει το άγχος μας των πρώτων μηνών θα καθορίσει το αίσθημα ευαλωτότητας και απελπισίας που θα έχουμε ή δεν θα έχουμε αργότερα. Η μητέρα είναι η μόνη φιγούρα που αναγνωρίζουμε και είναι εκεί για να μας δείξει ποιοι είμαστε, πόσο αξίζουμε, πως να διαχειριστούμε τα συναισθήματα και πως να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας. Ο πατέρας μπαίνει στην ζωή του παιδιού μετά τον πρώτο χρόνο ως άτομο σημαντικό στην ζωή του. Συμπληρώνει και πολλές φορές αναπληρώνει τον ρόλο της μητέρας. Το παιδί τότε αντιλαμβάνεται ότι έχει δύο ανθρώπους που εξαρτάται από αυτούς.
Οι γονείς μαζί με το πως αντιλαμβάνονται το παιδί τους εσωτερικεύονται από το παιδί. Μία θλιμμένη μητέρα, για παράδειγμα, εσωτερικεύεται από το παιδί. Αυτό δεν σημαίνει ότι ταυτίζεται κιόλας μαζί της. Αυτή είναι μία άλλη διαδικασία. Υπάρχει μέσα στην ψυχική του πραγματικότητα. Ως ένα θλιμμένο και ενοχικό κομμάτι που απευθύνεται στον εαυτό του. Κάποιες φορές την θλιμμένη μητέρα μπορεί να την προβάλλει στο περιβάλλον του και κάποιες να ταυτίζεται με αυτήν. Μπορεί να διαλέγει συντρόφους με κατάθλιψη ή να πέφτει σε κατάθλιψη με μία ματαίωση. Μία μητέρα επίσης που κρίνει το παιδί της εσωτερικεύεται με τρόπο που ο ίδιος ο εαυτός κρίνει, όπως έκρινε η μαμά στο παρελθόν το παιδί, τον ίδιον τον εαυτό. Για την ακρίβεια ένα μέρος αυστηρό του εαυτού κρίνει ένα άλλο μέρος ή μέρη του. Αυτό που έκανε η μητέρα τώρα το κάνει το παιδί ως ενήλικας σε ένα υποδόριο εσωτερικό μονόλογο. Το άτομο γίνεται ενοχικό, φοβισμένο και με αίσθημα ντροπής. Πολλές φορές ως ενήλικας δεν μπορεί να ζήσει αυθόρμητα την ζωή του, κατακλύζεται από άγχος και δεν είναι σε σύνδεση με τις αυθεντικές του επιθυμίες. Μία επικριτική μητέρα επίσης μπορεί να μην κρίνει ευθέως το παιδί της αλλά να κρίνει τους άλλους περνώντας το μήνυμα στο παιδί ότι τα στάνταρ της είναι πολύ αυστηρά και ότι πρέπει και το ίδιο να προσέχει. Το παιδί πάντα αναζητά τρόπους να γίνει αγαπητό και αποδεκτό από τους γονείς. Αν μία μητέρα έχει π.χ. υψηλά κριτήρια για την ομορφιά το κορίτσι θα προσπαθεί να τα φτάσει ακόμη και αν δεν της τα έχει θέσει ευθέως η μητέρα της αλλά εμμέσως. Το θέμα είναι ότι θα εξακολουθεί να προσπαθεί να είναι όσο πιο όμορφη γίνεται ακόμη και ως ενήλικη ακόμη και όταν δεν είναι σημαντική η έγκριση της μαμάς.
Πολλές φορές μία μητέρα μπορεί να χωριστεί σε δύο μορφές από το παιδί (μηχανισμός σχάσης) ακόμη και αν οι μορφές αυτές είναι πλήρως αντιφατικές. Να είναι δηλαδή μία μητέρα σε δύο. Για παράδειγμα το παιδί να αντιλαμβάνεται μία σκληρή μητέρα και μία εύθραυστη μητέρα διαχωρισμένες στην ψυχική του πραγματικότητα. Τότε έχουμε μία σύγκρουση των δύο αναπαραστάσεων. Το άτομο ως ενήλικος θα προβάλλει την μία μητέρα και θα ταυτίζεται με την άλλη και μπορεί να το κάνει και εναλλάξ. Η εσωτερική αυτή σύγκρουση θα δυσκολέψει το άτομο να βρει μία συνεκτική εικόνα για τον εαυτό του. Θα νιώθει διασπασμένος. Μπορεί επίσης αυτή η σύγκρουση να προβληθεί και στον εξωτερικό του κόσμο. Να συγκρούεται με τις προβολές αυτών των μορφών στο περιβάλλον του με ανθρώπους που τις φέρουν.
Ο πατέρας έρχεται στην ζωή του παιδιού αργότερα και θέτει και αυτός τις βάσεις της ψυχικής του πραγματικότητας. Για παράδειγμα ένας πατέρας επιθετικός και κακοποιητικός (είτε λεκτικά, είτε σωματικά) εσωτερικεύεται από το παιδί ως αίσθημα φόβου, αδυναμίας και επικείμενου κινδύνου. Οι άντρες μπορεί να φαίνονται στο παιδί επιθετικοί και επικίνδυνοι. Αυτό απέναντι τους αντίστοιχα αδύναμο και υποτακτικό. Εκτός και αν το παιδί ταυτιστεί με τον επιθετικό μπαμπά και γίνει και αυτό επιθετικό. Όπως και στην περίπτωση με την μητέρα, το παιδί στην εσωτερική του πραγματικότητα ή θα πάρει ρόλο θύματος ή θύτη. Θα ταυτιστεί ή θα προβάλει την εικόνα αυτή του πατέρα. Ενδιάμεσες εικόνες και συμπεριφορές δεν είναι διαθέσιμες για το παιδί. Δεν τις ξέρεις, δεν τις αντιλαμβάνεται και είναι άγνωστα νερά για αυτό. Με την ενηλικίωση όταν αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν και διαφορετικοί άνθρωποι από τους γονείς του και ξεφύγει λίγο από τον ζυγό του θύτη-θύματος τότε μπορεί να γνωρίσει και διαφορετικές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης και δικά του άγνωστα κομμάτια. Η ψυχοθεραπεία παίζει καθοριστικό ρόλο σε αυτό το στάδιο διαύγειας και αναζήτησης μίας διαφορετικής ψυχικής πραγματικότητας που θα ορίσει αντίστοιχα και την εξωτερική πραγματικότητα.