“Α δεν πάς καλά εσύ”, “Πάντα ήσουν τρελό παιδί μου”, “Δεν σε αναγνωρίζω παιδί μου” φράσεις αρκετά γνώριμες για του περισσότερους απο εμάς καθώς τις έχουμε ακούσει από τους γονείς μας. Τι γίνεται όταν τα παιδία είναι δικό μας δημιούργημα όταν πετυχαίνουν και τα αποπιούμαστε όταν αποτυχαίνουν;
Τα παιδιά αγαπητοί γονείς, είναι πτυχές του δικού σας εαυτού, μία προέκταση και παράλληλα ένα ξεχωριστό άτομο. Έχετε επιδράσει πάνω τους πριν καν γεννηθούν. Προέρχονται από την δικιά σας σύνδεση ή αποσύνδεση ως ζευγάρι. Είναι μέρος και συνέχεια της δικιάς σας ιστορίας. Αν δεν αναγνωρίζεται τα κομμάτια αυτά του εαυτού σας και την συνέχεια της ιστορίας σας τότε θα σας πρότεινα να βάλετε γυαλιά μυωπίας μήπως διορθωθεί το πρόβλημα.
Το να μην “αναγνωρίζει” το παιδί του ένας γονέας έχει πολλές εκδοχές και ερμηνείες. Το παιδί του μπορεί να λέει ότι δεν το αναγνωρίζει με σκοπό να του δημιουργήσει ενοχές και ντροπή για τον εαυτό του. Έκανε κάτι που έθιξε τον γονέα και αυτός τώρα το ενοχοποιεί ώστε να νιώσει ότι έκανε λάθος και πρέπει να επανορθώσει προς τον γονέα. Είναι μία χειριστική και συνειδητή τακτική. Ένας γονέας μπορεί να μην αναγνωρίζει όντως το παιδί του και να του το επικοινωνεί. Το να μην αναγνωρίζει ένας γονέας το παιδί του είναι σαν να λέμε δεν αναγνωρίζω την μύτη μου στον καθρέπτη. Το παιδί είναι κομμάτι της ιστορίας μας και του εαυτού μας. Από άποψη γονιδιακή μέχρι το γεγονός ότι ο γονέας το μεγάλωσε, το διαμόρφωσε σε έναν βαθμό. Έτσι λοιπόν όταν δεν αναγνωρίζω, δεν δέχομαι όλες τις πτυχές του παιδιού μου μάλλον δεν δέχομαι πτυχές του δικού μου του εαυτού. Πτυχές που θεωρώ απαγορεύσιμες και απαράδεκτες και τώρα τις καταδικάζω με μεγάλη ευκολία στο παιδί μου και έτσι τις απαρνιέμαι ακόμη πιο αποτελεσματικά. “Δεν είμαι εγώ αυτός που είναι αδύναμος είναι το παιδί μου”. Ένα ξεφόρτωμα που πρέπει κάπου να κατευθυνθεί. Ένα ξεφόρτωμα που μας απαλλάσσει από τις ευθύνες αλλά μας ρίχνει στο σκοτάδι. Σκοτάδι γιατί δεν βλέπουμε τον εαυτό μας όπως είναι. Δεχόμαστε κομμάτια του και απορρίπτουμε κάποια άλλα με την μοιραία συνέπεια να απορρίπτουμε μαζί με αυτά και το ίδιο μας το παιδί. Σύμφωνα με την συστημική προσέγγιση το παιδί εκδηλώνει το σύμπτωμα της οικογένειας. Το παιδί “θυσιάζεται” να φέρει το σύμπτωμα, να νοσήσει για χάρη της δική του επιβίωσης και της ισορροπίας της οικογένειας. Οι γονείς “βολεύονται” με το να ασχολούνται με ένα “άρρωστο” παιδί και αρνούνται την δική τους ψυχική πραγματικότητα. Τέλος, το παιδί μπορεί να χαρακτηριστεί “περίεργο, ανίκανο ή αντιδραστικό” όταν δεν εκπληρώνει την ναρκισσιστική φαντασίωση των γονέων. Όσο πιο βαθύ είναι το πλήγμα στον ναρκισσισμό των γονέων μάντεψε ποιος θα πρέπει να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Το παιδί θα είναι αυτό που θα εκπληρώσει τα όνειρα των γονέων και μάλιστα με τo βάρος πολλές φορές ότι τώρα οι συνθήκες ευνοούν και το ότι “τώρα εσύ μπορείς”. Οι συνθήκες ποτέ δεν είναι ευνοϊκές ακόμη και αν είναι καλύτερες από το παρελθόν. Οι άνθρωποι αντιμετώπιζαν και αντιμετωπίζουν εμπόδια.
Πριν αγαπητέ γονέα κουνήσεις το δάχτυλο στο παιδί σου, πάρε μία ανάσα, κάνε ένα βήμα πίσω, δες με ειλικρίνεια τον εαυτό σου και δες μήπως το δάχτυλο το κουνάς σε εσένα ή σε κάτι που έχεις απαρνηθεί για εσένα…